Гарады, як і людзі, маюць свае адметныя асаблівасці, свае, толькі ім 
уласцівыя рысы. А таксама сваё мінулае, сваю гісторыю. 
Ідучы, напрыклад, па вуліцах г. Шчучына, нельга не залюбавацца яго прыгажосцю. Высокія будынкі шматпавярховых жылых дамоў вельмі ўдала спалучаюцца тут з утульнымі, па гаспадарску дагледжанымі сядзібамі прыватнага сектара. Параўнальна нядаўна ў горадзе з'явіліся арыгінальны Палац культуры, стадыён, некалькі шматпавярховых жылых пабудоў. 

Знешне Шчучын уяуляе сабой вельмі малады горад. Гэта так і не так, бо хаця горад мае даволі шаноўны «узрост», яго імклівы росквіт пачаўся адносна нядаўна. 

У пачатку XIX стагоддзя Шчучын уяўляў сабой толькі дробнае мястэчка. У 1833 годзе ў ім было ўсяго 40 дамоў і жыло крыху больш 300 чалавек. Цікава параўнаць Шчучын таго часу з іншымі населенымі пунктамі, якія зараз ўваходзяць у склад раёна. Так, ў 1861 годзе ў Шчучыне жыло 575 чалавек, у Васілішках — 1859, у Астрыне — 970, у Ражанцы — 883. у Жалудку — 581. 

Невядома, колькі б яшчэ часу Шчучын.эаставаўся дробным мястэчкам, калі б не адмена ў 1861 годзе прыгоннага ладу. Атрымаўшы вольнасць, тысячы навакольных сялян павезлі на рынкі бліжэйшых мястэчкаў сваю прадукцыю. Шчучын атрымаў шанц прыспешыць сваё развіццё. І ён яго скарыстаў. За пяць гадоў тутэйшае насельніцтва вырасла амаль у два разы. . 

Галоўнай прычынай хуткага росту Шчучына было яго добрае геаграфічнае становішча. Ён знаходзіўся на скрыжаванні буйных шляхоў, амаль у цэнтры сучаснай Гродзенскай вобласці. Гэта спрыяла развіццю мясцовага гандлю. 

 Щучинский район образован 15 января 1940 года в составе Барановичской области. С 20 сентября 1944 года переподчинён Гродненской. Общая площадь составляет 1,9 тыс. квадратных километров или 7,6% от общей площади Гродненской области. Из полезных ископаемых имеется известь, песок, торф, глина. По территории района протекает крупная река Неман, 48 малых рек и 96 ручьев. Протяженность речной системы 861,3 км, Построен 21 искусственный пруд площадью зеркала 424 га. Озера (Берштовское, Долгое, Зубровское, и др.). 

В районе 4 лесничества: Скидельское - 4006 га, Лидское - 17140 га, Дятловское - 12 га, Щучинское - 50146 га. Общая площадь гослесфонда - 71304 га. По составу пород: хвойные - 42430 га, твердолиственные-2273 га, мягколиственные-17589г а. 

Административный центр района город Щучин. Первое упоминание о нем зафиксировано в Литовской метрике под 1537 годом. Статус городского поселка Щучин получил в октябре 1940 года, города - в 1962 году. 

Численность населения составляет 54,4 тыс. человек. По переписи 1999 года белорусы составляют 41,1% от всего населения, поляки - 50,5%, русские - 6,5%. В небольшом количестве на территории района проживают также украинцы, литовцы, татары и лица других национальностей. Средняя плотность населения составляет 29,3 человека на 1 кв. км. В возрасте до 29 лет проживает 17507 человек. По состоянию на 1 января 2006 года в районе числится 19708 получателей пенсий и пособий, из них получают "трудовые" пенсии 18914 человек. Старше 100 лет - 11 человек, инвалидов - 3592 человек 

В административно-территориальных отношениях район включает два посёлка городского типа - Желудок и Астрина, 13 сельсоветов, 435 сельских населенных пунктов. 

 В конце XVIII в. на территории Беларуси, последовательно включаемой в состав Российской империи в результате разделов I Речи Посполитой, происходили определенные перемены в системе образования. Они были продиктованы конкретными потребностями развития общества, стремлением части прогрессивных кругов шляхты, чиновничества, нарождающейся буржуазии ликвидировать очевидную отсталость страны, в том числе в области образования, науки, культуры. 

Одной из мер в этом направлении явилось запрещение монополии католической церкви в системе обучения и воспитания молодежи. В 1773 г. орден иезуитов, который по сути дела воплощал собой диктат церкви в области образования, был официально запрещен в Речи Посполитой. Тем не менее, католическая иерархия в духе известного принципа — "уходя остаюсь" — предприняла усилия, чтобы сохранить своё влияние, особенно в вопросах школьного дела. Одним из средств этого явилась деятельность ордена пияров в конце XVIII в. на территории Беларуси и Литвы. 

Католический монашествующий орден пияров был приглашен королём Владиславом IV и в 1642 г. прибыл в Варшаву. Однако до начала 70-х г.г. XVIII в. немногочисленные резиденции пияров не могли оспаривать у иезуитов их подавляющего господства в деле образования. 

В начале 70-х гг., после запрета "Общества Иисуса", пияры получили возможность проникнуть на территорию Беларуси и Литвы и перехватить из рук иезуитов монополию на воспитание и обучение школьной молодежи. 

К 1786 г. структура ордена насчитывала 24 резиденции и коллегии, которые были объединены в т. н. "Литовскую провинцию" и в этом смысле повторяла традиционную систему управления иезуитов. Следует добавить, что значительная часть учебных заведений начального и 

 ТРЭБА адзначыць, што гістарычнае мінулае Шчучыма, як наогул, усёй нашай Шчучыншчыны, вывучана вельмі слаба. І хоць ў апошнія гады ў розных даведніках, зборніках дакумемтаў (матэрыялаў, энцыклапедычных слоўніках, мемуарнай літаратуры, і нават у сур'ёзных манаграфічных выданнях можна знайсці крупінкі цікавага пра наш край, усё ж яны не даюць цэласнай карціны яго гістарычнага развіцця. Так што выучэнне гісторыі Шчучына і Шчучымшчыны — наперадзе. I, мабыць, яшчэ не адзін архіўны дакумент ляжыць у сховішчы, пакрыты тоўстым пластом пылу, і чакае свайго дапытлівага і ўдумлінага даследчыка. 

Калі ўзнік горад Шчучын — дакладна невядома. Але археалагічныя раскопкі на тэрыторыі Шчучыншчыны сведчаць, што людзі тут жылі яшчэ ў камемным стагоддзі. Магчыма, на месцы аднаго са старажытных паселішчаў і ўзнік сучасны Шчучын. У пісьмовых крыніцах ен упамінаецца як мястэчка з сярэдзіны 16 стагоддзя. 

Так, напрыклад, у Літоўскай метрыцы (зборы дакументаў Вялікага княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага), мы знаходзім запіс аб тым, што нейкі мешчанім Станіслаў Альшэўскі пераехаў у 1537 годзе з мястэчка Шчучын ва ўладанне каралевы Боны мястэчка Масты. 1537 год, такім чынам, лічыцца першым пісьмовым упамінаннем аб Шчучыне.